(The Mummie uit 1932 met in de hoofdrol 'good old' Boris Karloff)
Apocrief of niet, het schijnt zo te zijn dat de papieren zakken van hamburgerketens hun bruine kleur te danken hebben aan Egyptische mummies. In de 19e eeuw ontstond er in de Verenigde Staten een nijpend tekort aan zowel grondstoffen als brandstoffen. Toevallig was dit ook de periode waarin de archeologische schatten van Egypte werden blootgelegd. Nu had niet iedereen oog voor de archeologische waarde van deze artefacten. Met name de massagraven van dierenmummies werden als bulkgoed verscheept om aan de overzijde van de Atlantische oceaan te fungeren als brandstof voor bijvoorbeeld stoomlocomotieven en - jawel - als grondstof voor papier. Zodoende kregen de zakken waarin vlees werd verpakt hun bekende beigebruine kleur. En sterker nog, later werd deze verpakkingskleur zelfs beschouwd als een soort keurmerk van kwaliteitsvlees. En wie kwaliteitsvlees zegt, komt - in de ogen van menig carnivoor - als vanzelf uit bij de hamburger.
Zoals gezegd, misschien een apocrief verhaal met een groot fantasiegehalte. Maar dat neemt niet weg, dat het wel iets heeft. Bijna is het te leuk om niet waar te zijn. Wat natuurlijk ook geldt voor al die verhalen over vloeken van farao's, allesverslindende scarabeeën en last but not least mummies die na duizenden jaren middels mysterieuze spreuken uit de dood herrijzen op zoek naar wraak of gerechtigheid. Horror-Hollywood zou maar een saaie bedoening geweest zijn zonder Oud-Egypte en haar dodencultus.
Oorspronkelijk was in de Atlas een apart Kader opgenomen over Egyptische mummies. Helaas heeft het niet de eindversie gehaald en is daarmee tot onze apocriefen gaan behoren. Of dat al dan niet terecht was, is aan u.
